Prolog

HEJ WSZYSTKIM!

A oto i prolog, mam nadzieję, że się nie zniechęcicie, jednak nim wciągniecie się w kolejne części małe ostrzeżenie…

1 - Będzie to blog yaoi, więc nie zdziwcie się w pewnym momęcie. Tych, którzy nie chcą czytać, niech nie czytają, nie hejcą…po prostu opuszczą bloga.

2 - Czekam na sugestywne krytyki.

3 – Rozdziały będą pojawiać się co tydzień w sobotę/niedzielę

PROLOG

Nowy Jork. Miasto sklejone ze srebrnej taśmy i kartony, ale jakoś się trzyma i przyciąga do siebie ludzi. Miasto, które nigdy nie śpi! Tyle w nim uroku, tajemnic i oczywiste…gwiazd. Wiele piosenkarzy, piosenkarek, tancerek, raperów i czego jeszcze ludzi nie wymyślili by się wzbogacić. Jeszcze inni są sławni tylko przez rodziców. To tak bardzo uprzykrza mi życie.

Wiele osób chciało by być na moim miejscu, sławna matka i kupa pieniędzy, jednak świat nie jest usłany różami, prędzej trującym bluszczem. Moja matka jest sławną piosenkarką i modelką, Yumemi Sena. Słyszeliście? Pewnie nie, nie obrażę się za to. Moja mama pochodzi z Japonii a ojciec…a licho wie gdzie go wcięło. Mnie wychowywała w podróży, cały czas wylatywaliśmy do innych krajów, na różnie kontynenty i poznając nowe języki. To była chyba jedyna zaleta tego. Mama mimo swojej szczerej dobroci i miłości nie miała dla mnie dużo casu dlatego często sam się musiałem zabawiać. Tym razem wylądowałem w Nowym Jorku.

Jestem szesnastolatkiem, który kocha się nad sobą użalać. Mam nienaturalnie włosy koloru puchatego śniegu długie do pasa i duże oczy koloru nocnego nieba. Moja babcia jest Azjatką, mama również nie jest typową Japonką, a moja skóra jest nienaturalnie bezbarwna ( Biała jakby co ).  Postury nie mam typowo męskiej, prędzej kobiecą lecz bez tych…walorów.  Nie specjalnie czuje się dobrze zwracając na siebie uwagę co często robię ze swoim wyglądam. Wolałbym nie wyróżniać się niczym i wieść spokojne życie. Pomarzyć zawsze można.

Tak więc wracając do mojej olejnej przeprowadzki. Wieżowiec, w którym tym razem mama wykupiła pent-house mieścił się niedaleko Empire State Building, więc było się na co pogapić wieczorami. A tak serio…widok serio urzekał. Mimo wszystko jednak mama ceniła sobie prostotę. W ,,domu’’ mieliśmy aneks kuchenny, salon, łazienkę i dwie sypialnie. Więcej nie trzeba było. Nawet się nie rozpakowywałem, ponieważ wiedziałem, że i tak nie zastanę tu długo.

Usłyszałem pukanie do drzwi, przez które niedługo później weszła mama. Była szczupłą i dość niską kobietą, c po niej też odziedziczyłem. Miała czarne włosy i jasno-niebieskie oczy oraz wiecznie ciepły uśmiech. Jednak…zawsze czułem jakby go z biegiem lat wymuszała.

Podeszła i usiadła na skraju łóżka kładąc rękę na moim ramieniu.

 - Słonko, chyba wytrzymasz dwa tygodnie w nowej szkole, prawda? Potem masz ferie!

 - Tak mamo, wytrzymam. Wiesz…- Podciągnąłem się i usiadłem obok niej. – Nie musisz przychodzić i pytać się o to samo, gdy tylko zmieniam szkołę.

 - Wiem to, ale i tak to robię. Po prostu się o ciebie martwię słonko. – Przytuliła mnie do siebie. – Gniewasz się za kolejną przeprowadzkę?

 - Nie, coś ty. Przecież nie chcę ci przeszkadzać w karierze…

 - Nigdy, ale to nigdy mi nie przeszkadzałem i nie przeszkodzisz. Zobaczysz…tym razem będzie inaczej. – Powiedziała ponuro i wyszła.
Wtedy nie rozumiałem tych słów ,,będzie inaczej’’ Nawet nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo moje życie ulegnie zmianie. 

A oto nasz główny bohater, przynajmniej obrazek najbardziej go przypominający. Proszę, pomińcie fakt, że tutaj jest dziewczyna.